دومین مجلسخوانی بودن یا نبودن با معرفی نفرات برتر و نیز تقدیر از دوستان یاری کننده به کار خود پایان داد. این جشنواره با همهی کاستیهایش گام بلند انجمن نمایش در طول این چند سال اخیر بود. فیستیوالی که با مدیریت و اجرای خود هنرمندان تئاتر بر پا شد و هیچ دستگاه و نهاد دخالتی و نظارتی این جشنواره را مورد عنایت و ارشاد خود خود قرار نداد. گرچه شهرداری با نصب دو بنر در سطح شهر جشنواره را همراهی کرد و دانشگاه هرمزگان با در اختیار گذاشتن انباری*(پلاتو) فرصت تنفسی را برای تئاتر نیمه جان بندرعباس فراهم آورد، و دفتر امام جمعه با اهدای چند جلد قرآن که به نفرات برتر تقدیم شد، هنر نمایش را به رسمیت شناخت، دیگر این خود بچههای* انجمن بودند که با پول قلکهاشان این جشنواره آبرومند را برگزار کردند. درست که به علت دست تنگیهای موجود و بضاعت کمی که برای تئاتر استان باقی مانده سطح کیفی جشنواره آن چنان نبود اما قدمی موثر و بهجا برای نسل نوخواسته تئاتر که فرصتی برای اجرا نمییافتن بود و یک شعار اساسی برای ماندن بیواسطه!!!
این جشنواره شاید سرود بودن بچههای نمایش بود که به بهانهی مجلسخوانی بودن یا نبودن شکل منطقی و موثرتری به خود گرفت و زیبایی سرود بودن با برگزاری جشنوارهی تئاتری عمق بیشتری پیدا کرد.
دومین مجلسخوانی بودن یا نبودن یک درس همیشگی برای هنرمندان این استان بیکس* بود. میتوان بود همان گونه که میخواهی
لازم به ذکر است که در پایان جشنواره هیئت امنای انجمن نمایش بندرعباس نیز استعفای خود را اعلام کردند.
* پی نوشت: این انبار توسط خود بچه های انجمن آماده اجرا شد.
* : منظور از بچه ها همان مجید سرنی زاده رییس انجمن نمایش بندرعباس و حامد رضوانی عضو هیئت امنای انجمن میباشد.
* : منظور از بیکس این است که هیچ مسئولی دغدغهی استان را ندارد. (جدی نگیرید)
اینم چند عکس از فستیوال
نمایش به همین سادگی (رضا غریب زاده)
نمایش تراب (ایوب رحیمی)
نمایش خدا،زمین،انسان(آزاده کدخدایی)
نمایش از کجا آمده ام...(سمانه آبدانی)
نمایش سر خط نقطه (شاهرخ موسوی)
سیما پور سالاری در نمایشی از مهدی عطایی دریایی (بخش جنبی)
محمد علی قویدل در نمایش مهدی عطایی دریایی(بخش جنبی)
اهدای جوایز به نفرات برتر
یک عکس یادگاری از شرکت کنندگان بودن یا نبودن
در همین باره سیاورشن
