X
تبلیغات

سال 93 برای من سالی بسیار خوبی بود. به نوعی میشه گفت: آشتی خودم با خودم بود. رامی هم به شیرینی این سال کمک کرد. امیدوارم سال جدید برای همه موجودات دنیا سال خوبی باشه! سال 94 سال بر همه پارسی زبان ها مبارک باد....

باز کن پنجره ها را که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها
برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده است....


بخشی از شعر "بهار را باور کن" فریدون مشیری









هرمزگان استان وسیعی نیست اما به لحاظ فرهنگی و  آب هوایی مناطق مختلفی دارد که شاید خیلی ها از هم استانی ها از آن بی خبر باشند. 

به روزهای پایانی سال و تعطیلات نوروز نزدیک می شویم. پیشنهاد می کنم هر کدام از دوستان وبلاگ نویس که منطقه کمتر دیده شده ای در استان سراغ داشتند را معرفی کنند و اگر تصویری ازآن محل در اختیار داشتند منتشر کنند تا دوستانی که قصد سفر استانی دارند بتوانند انتخاب مناسب تری داشته باشند.

 خودم گاوبندی رو به عنوان جایی که خیلی از هم استانی ها به اونجا سفر نکردند رو انتخاب کردم و معرفی می کنم. 

از چند دوست وبلاگ نویس دعوت می کنم در این بازی وبلاگی شرکت کنند: 

رادیو مونا | مونا نحوی

رادیو احسان | احسان نفیسی

پرپروک| روح اله بلوچی

آبی صورتی | ادریس سعیدی

اَفتو | سالم توکلی

سَهمار | مجید سرنی زاده

گوج گنو | احسان رضایی

چای دارچین | ماندانا لیاقت

لاکپشت | احسان شهریاری



عروسی در گاوبندی (مراسم سر تارشون)


قلعه نصوری در گاوبندی


نمایی از شهر گاوبندی


میدان شهر گاوبندی


خیابان اصلی شهر گاوبندی


ساحل تِبن در گاوبندی


مزارع گاوبندی







به تازگی خیابانی از 4راه پردیس در خیابان رسالت شمالی تا روبروی بیمارستان خاتم الانبیا  کشیده شده که بخش بکر و دست نخورده ای از بندرعباس قدیم را به نمایش گذاشته است. تپه های شنی که زمانی پوشش بیشتر زمین های بندرعباس بود. 

درست به یاد دارم  ساحل خواجه عطای دهه شصت که مملو از این شن های صاف و نرم بود. وقتی در هوای سرد به دریا می رفتیم، همین شن های روان مامن گرمی بودند که دراز دراز در آن لم میدادیم و با شن های گرم ساحل از گردت تا نک انگشتان پایمان را با آن می پوشاندیم...

آن دوستان قدیم، ماهیگیری با کاسه و سَرمَهری، ساحل پاک و دریایی آبی آن روزها یاد باد...

نمایشگاه "قبل بعد" اگر چه با تعداد کمی عکس بر پا شد اما ویژگی های یک نمایشگاه  حرفه ای عکس را داشت. ایده و طرح، چیدمان و نورپردازی،‌ چاپ خوب، caption مناسب برای آثار ارائه شده و البته برخورد شایسته متولیان با بازدیدکنندگان نشان می داد که در فضای جدی هنری قرار گرفته اید. 
آثار ارائه شده در این نمایشگاه توسط افراد صاحب نام عرصه هنر استان هرمزگان تهیه شده بود؛ نام های چون: حسن بردال، عبدالحسین رضوانی، مرتضی نیک نهاد، موسا محتشمی راد، بهنام ذاکری، مهدی مرادی زاده و حسن اکبرنژاد که هر کدام سوابق و تجارب گوناگون نمایشگاهی را در کارنامه هنری شان دارند. 
نیک نهاد به عنوان یکی از متولیان قبل بعد می گوید: «این نمایشگاه با ارائه آثار هفت عکاس بر اساس یک مفهوم از قبل تعیین شده برپا می‌شود که هر کدام از این هنرمندان دیدگاه‌های خود را در قالب یک اثر به نمایش می‌گذارند. یکی از ویژگی‌های این نمایشگاه ارائهٔ آثاری است که تنها برای موضوع همین نمایشگاه خلق شده و پیش از این در جایی ارائه نشده‌اند.» 
به نظر می آید به دلیل بدیع بودن چنین حرکت هایی، آثار ارائه شده به پختگی مورد نظر نرسیده و آثار ارائه شده دچار هیجان تجربه گرایی می باشند و در انتقال مفهوم، شعاری عمل کرده اند. 
برخی از آثار ارائه شده نیز از اجرای نامناسب تکنیک های عکاسی رنج می برد و اجرای تکنیک های بکار رفته در این آثار با مفهوم عکس یکی و حل نشده بود. 
بزرگی می گوید: هیچ پزشکی واقعاً زبردست نیست مگر اینکه یک یا دو مریض را کشته باشد. 
به هر حال جای چنین نمایشگاه هایی در هرمزگان خالی بود. آثاری که بتواند هدفمند تولید شوند و دریچه ی تازه ای را  به روی مردم و جامعه باز کنند ارزشمند و قابل ستایش اند.   
مرتضا نیک نهاد و حسن بردال در طول این سال ها نشان داده اند که می توانند صدای تازه ای را به گوش مردم برسانند. 
با آرزوی موفقیت برای همه کسانی که صادقانه برای هنر هرمزگان تلاش می کنند... 

در همین باره: [لینک]